Wat pak je op en wat laat je los?

September voelt voor mij altijd als een bijzondere overgang.

Ik houd juist van deze tijd van het jaar. Niet omdat de zomer voorbij is, maar omdat de verandering zelf iets met me doet. De dagen worden langzaam korter, de ochtenden frisser en de natuur verandert van kleur. Dat vaste ritme, weer wat meer binnen leven. Het tempo lijkt vanzelf iets te vertragen. En dat is precies wat ik er zo fijn aan vind.

De overgang van zomer naar herfst nodigt mij uit tot zelfreflectie.

Na de vaak wat lichtere en vrijere zomermaanden ontstaat er ruimte om weer naar binnen te kijken. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.

Waar sta ik op dit moment?

Waar krijg ik energie van?

Wat wil ik blijven doen?

En misschien nog belangrijker: Wat hoeft niet meer mee?

Ik vind dat een waardevol moment.

We zijn vaak geneigd om bij een nieuw seizoen meteen te kijken naar wat we allemaal weer moeten oppakken. Het ritme wordt voller, de agenda loopt vol en voor we het weten staan we weer in de stand van doorgaan.

Terwijl een overgang juist ook een moment kan zijn om even stil te staan.

Niet om alles om te gooien. Niet om jezelf opnieuw uit te vinden. Maar om bewust te kijken naar wat op dit moment echt bij je past.

Wat draag je nog mee? Want we zijn oh zo goed in dingen volhouden.

Een volle agenda. Altijd bereikbaar zijn. Doorgaan als je moe bent. Voor anderen zorgen. Nog even dit afmaken. Dingen doen omdat je ze nu eenmaal altijd zo hebt gedaan. Vaak is het ook zo dat die gewoontes ooit een functie hadden.

Waarschijnlijk gaf hard werken je houvast en zorgde aanpassen voor rust. Waardoor doorgaan lange tijd de manier was om alles voor elkaar te krijgen.

Daarom vind ik “laat het los” soms ook een te gemakkelijke uitspraak.

Je kunt iets niet zomaar loslaten omdat je besluit dat het niet meer nodig is.

Wat zich jarenlang heeft herhaald, kan vertrouwd zijn geworden. Soms zelfs zo vertrouwd dat je niet meer merkt hoeveel energie het kost.

Daarom begint loslaten voor mij niet met veranderen.

Loslaten begint, voor mij, niet met jezelf ‘dwingen’ om te veranderen. Het begint met het opmerken van wat je aan het volhouden bent

Waarom doe ik dit eigenlijk nog?

Past dit nog bij mij?

Geeft het mij iets, of kost het mij vooral energie?

Loslaten is maar één kant van de beweging.

De herfst nodigt mij ook uit om dingen weer op te pakken die belangrijk zijn.

Meer aandacht voor mijn ritme. Naar buiten gaan, ook als het weer wat minder uitnodigt. Tijd maken voor rust. Bewegen omdat mijn lichaam daar behoefte aan heeft. Met aandacht eten. En vooral: weer wat bewuster kiezen waar ik mijn tijd en energie aan geef.

Want uiteindelijk zit balans niet in méér doen. Het zit juist in bewuster kiezen. Luisteren naar wat je lichaam vertelt. Kleine dingen kunnen daarin verrassend veel betekenen.

Ons lichaam reageert namelijk niet alleen op grote veranderingen. Het reageert voortdurend op het ritme waarin we leven: op slaap en waken, beweging en herstel, voeding, licht, stress en ontspanning.

Balans ontstaat meestal niet door één grote verandering, maar door veel kleine signalen die samen vertellen: het is veilig om te herstellen.

Ook vanuit mijn werk vind ik deze overgang interessant.

Ons lichaam houdt namelijk niet zo van voortdurend ‘aan’ staan. Het heeft afwisseling nodig tussen inspanning en herstel, tussen alertheid en ontspanning.

Wanneer we maar blijven doorgaan, kunnen signalen die eerst klein zijn steeds duidelijker worden: vermoeidheid, slechter slapen, onrust, minder veerkracht, een korter lontje of simpelweg het gevoel dat je voortdurend achter de feiten aanloopt.

Dat zijn geen signalen die je per definitie moet wegdrukken.

Ze kunnen ook informatie bevatten.

Wat probeert mijn lichaam mij eigenlijk te vertellen?

Dat is een vraag die ik zelf regelmatig stel.

Niet alleen wanneer er iets misgaat, maar juist ook wanneer het goed gaat. Want zelfreflectie hoeft voor mij geen zoektocht te zijn naar wat er beter moet. Het kan ook een moment zijn om te erkennen wat al goed gaat.

Misschien is dit de vraag voor deze herfst

“Wat wil ik meenemen naar het komende seizoen, en wat mag ik achterlaten?”

Is dat een gewoonte, een verwachting, een iets te volle agenda, heb je te lang wat uitgesteld en wil je het toch oppakken.

De herfst is voor mij geen seizoen van moeten. Ik zie het eerder als een natuurlijk tussenmoment. Een moment om even uit de automatische piloot te stappen. Om terug te kijken, om te voelen en om opnieuw te kunnen kiezen.

Wat pak jij deze herfst weer op?

En wat mag je loslaten?

Liefs Beata 💚

Aandacht & Balans